بعضي وقتها (3):
شيشه ماشين بازه. يه نموره. در حدي كه مانع بخار كردن بقيه شيشه ها بشه. روبروم چراغ گرم كن شيشه عقب روشنه و از بيرون صداي حركت ماشينها روي زمين خيس مياد. خيلي خيلي واضح. و من به خودم ميگم: آيا منم يكي مثه بقيه ام؟
و يه چيزي توي مغزم ميگه: آره، همين الان تو براي بقيه، مثل بقيه اي! درست مثل وقتي كه واسه يه خارجي، يه خارجي هستي. و خنده ام ميگيره از اين حجم انبوه جفنگياتي كه مياد تو مغزم و بعد مثل يه حس مزاحم راهشونو ميكشن و ميرن رد كارشون.