تنها صداست كه ميماند:
چه خوش ميخواند و چه نغز ميفرمايد مولانا جلال الدين همتي:
مُو بَچه ي شَطُم
مُو مار هفت خَطُم
ز كس نميتَرسُم
مُو آخر خَطُم
آهاي سياه زنگي دلُم نَكُن خون
آهاي كه هستي كجا منم چو مجنون
جمال جمالِ جمالو قودو
...... (لطفا با لهجه غليظ بندري بخوانيد)
بعد از (ناكينگ آن هونز دور) قطعا اين قطعه موسيقي ماندگارترين قطعه موسيقي تمام اعصار و قرون هست و خواهد بود.
پ ن: همين الان با گوش فرادادن به بقيه آهنگهايي كه روي سي دي مرجع پست بالا موجود بود به اين نتيجه رسيدم كه ما كجا و داش جلال كجا! حتي بيشتر!